Wees jezelf en pas je aan

Wees jezelf en pas je aan

Begin juni. Aanslag in Manchester. Rohani en Trump zetten de verhoudingen op scherp terwijl de verhoudingen tussen de VS en Saoedi Arabië worden aangehaald. Het Iraanse volk verkiest met 60% van de stemmen de meer hervormingsgezinde Rohani boven ultra conservatieve Raisie. Het is nog voor de aanslagen in Londen en Teheran.

Wij lopen ons hotel in Esfahan, Iran uit. Jitske in een helblauwe lange tuniek over haar broek met lichte hoofddoek erbij. Danielle in een felrode variant. We zijn allebei gekleed volgens ‘Hejab’ kledingwetten die de Iraanse overheid stelt. Lange losse broek, lange getailleerde bovenkleding tot de knie of langer, lange mouwen, hoofddoek, bedekte hals en nek, dichte schoenen of sokken, geen uitbundige make-up. De meer ongeschreven regels zijn niet te hard lachen, niet te grote handgebaren, niet zingen en weten waar je als vrouw wel en niet kunt komen. Na twee dagen Iran zijn we al gewend aan hoe je zorgt dat je hoofddoek niet afwaait in de wind, niet in je ontbijtyoghurt hangt, dat je niet elke Koranschool binnen kunt lopen en dat we ons beperken in spreken over politiek.

In onze rood blauwe kleding hebben we die ochtend bekijks. Bekijks van de ultrahippe Iraanse vrouwen die de rand opzoeken, vrouwen die voelen als onze peer-group. Met hun fit jeans, lichte tunieken met ceintuur, hoofddoeken zo ver achterop hun knot dat je je afvraagt hoe ze in hemelsnaam blijven zitten, perfect geëpileerde wenkbrauwen, uitbundige make-up, grote zonnebrillen en Armani-tassen.

Afkeurende blikken van geestelijk leiders in zandkleurige gewaden, tulband en strenge tred. Weinig contact-blikken de jonge en oudere vrouwen die zich kleden in de zwarte Chador; een lange zwarte omslagdoek die met één hand vastgehouden wordt (niet zo praktisch) met zwarte sluier tot over het hoofd en strak in de hals vastgeknoopt.

Ons doel van die dag is verder gaan met het ophalen van verhalen voor ons nieuwe boek-in-wording; ‘Building Tribes’. Waarin we de wereld rondreizen op zoek naar best practices voor goede dialogen in organisaties. We vangen fusiedialogen, crisisdialogen, conflictdialogen, concurrentiedialogen, start-up dialogen, afscheidsdialogen. In Iran willen we het verhaal vangen van de traditionele handelsrelaties op de oude zijderoute gebaseerd op Ta’arof; de etiquette van geven en nemen, kopen en verkopen, gastvrijheid en aanpassing. Daarom overnachten we bij de Bahtiari, een Nomadisch volk in de Zagros bergen. En zijn we in Esfahan om een tapijt te kopen en de handelaren van de grote bazaar te vragen hoe je dat doet; goede handelsrelaties aan gaan.

Bijna aangekomen bij ons terrein van veldwerk, besluiten we terug te gaan en ons om te kleden. Onopvallend rondhangen en gesprekken aangaan op de markt lijkt zich niet te verhouden met onze gekleurde tunieken. Vandaag willen wet het traditionele gedeelte van de bazaar leren kennen en dus niet expliciet tot de hippe elite horen. Rood en helblauw maakt plaats voor donkergroen en donkerblauw. Met een lichte zucht, maar een goede keuze. En toch maar sneakers in plaats van slippers.

Hebben we onszelf nu verloochent? Na jarenlang vechten voor vrouwenrechten? Trots zijn op onze plek op podia tussen veel mannelijke collega’s? Durven opvallen? Harry promoten…. We hebben het er die avond nog lang over bij alcoholvrije Mojito’s… Over wanneer je je aanpast en wanneer je jezelf bent. Over wie zich dan moet aanpassen aan wie. Over op het randje lopen. Of erover heen gaan. Over aanpassen om werkelijk te kunnen luisteren naar het verhaal van iemand. Over hoe wij daarin verschillen. En hetzelfde zijn. Over Power. Over Love. Over Ta’arof en de schoonheid en complexiteit ervan. Over invoegen en rebelleren.

Drie dagen later reizen we naar de Bahriati Nomaden in het Zagros gebergte. En hier passen we juist heel goed tussen het rood en de felle kleuren van de Nomaden. Ook dit is Iran. Wat een verschillende gezichten heeft dit land. Er wordt gedanst, geflirt, ontmoet.

Wat zou jij doen als je in onze schoenen liep… ? Invoegen of opvallen? Of dat nu in Iran is, op de Franse camping is of in je organisatie. Het aloude dilemma tussen wees jezelf en pas je aan. Over subtiliteit versus conflict. Over uit respect voor elkaar praten of zwijgen.

‘Niemand spreekt zonder gevaar als hij niet op tijd weet te zwijgen’ – Thomas Kempis – Nederlands Augustijner mysticus 1380-1472

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *